A 25-Year-Old secret

image

Hey, can I tell you a secret?

I have thought of ending my life several times.
On this day, I am turning 25. And I have thought of it more often than counting my age.

I have thought about it in great depth and how I could bid this world my bittersweet farewell. In fact, I once googled “suggested easiest and painless way”  to do so.

Though it sounds too morbid and an easy exit, the bottomline is: I know deep within me, I could not do such.

But here’s the thing: Just because you know that you can’t do it, doesn’t make the agony any less. The thoughts were still there. And feeling this way over a long period of time is incredibly devitalizing. Though I never had executed these thoughts, the idea of it was more powerful than any attempt.

This “dark cloud” was already familiar to me, I already knew the details of its anatomy and physique. This “dark cloud”  was once my childhood friend. Like a shadow, it stalks me at times during the darkness of the night, or even plays tag with me during the light of day. It was always there, waiting to devour every single cell of my fragility.

It often wakes me up in the middle of the night, giving me cold sweats, tremors, and palpitations, leaving me lifeless from within, that I end up staring at the four corners of the ceiling blankly and just feel… Empty.

Believe it or not, I do not have a miserable life. I have a supportive and loving family, a somehow smooth start of my career, and a great group of friends. My life was ok.

Yeah, what was I thinking?

I allowed this to consume me for years up to the point that I felt my life was just a worthless penny or a diaper full of shit drifting through the ocean.

Until one day, I grew tired of being a slave of my own emptiness, and decided not to feel this way anymore. It was not an easy one, and it took all those years to finally face my own demons. I engaged in more grounding and humbling activities, wrote poetry and opened myself through my blog, engaged in senseful conversation with friends and strangers, travelled solo to breathtaking places, started climbing mountains, prayed often, and exposed myself to the beauty of life.

And one day I realized, that life was worth-living afterall, her beauty just waiting to be unveiled beneath the mask of worthlessness.

At the end of the day, It was all just a matter of perspective, feeding the right wolf, and making the right choice.

Hey, can I tell you a secret?

I have thought of ending my life several times.

On this day, I am turning 25. And i have thought of it more often than counting my age.

But hey, can I tell you another secret?

I have thought of ending my life more often than counting my age.

But starting today, I choose not to.

For I will battle through this with courage and tenacity. I will make this “dark cloud”  my clay, as I train myself to perfect the art of positivity and resilience. I will acknowledge it for I know, it will still be there. I will learn to live alongside it, but i will not feed it. I will not permit it to evolve into a hideous monster I was once terrified of. I will let it fall flat and make it a pedestal to have a better view of life’s breathtaking horizon. And overtime, I believe, this monster will soon wither and die.

But not me.

On this day, I am turning 25.

And i am choosing to take the risk of becoming 26, or 30, or 65, or 85.

For I am now in charge of my own thoughts.
They are no longer in charge of me.

Not anymore.

……………………………

(“A semi-colon is used when an author could’ve chosen to end his sentence, but chose not to.”- #ProjectSemiColon)

Rush hour

image
Photo © Jhemsky San Pedro

Nakatayong pinagmamasdan ang bilis ng mundo.
Habang nanlalagkit at namumuo ang pawis sa leeg at noo.
Nakapila at nakatayo habang namumulikat sa pagod ang mga binti at paa.
Habang kipkip ang tiket ng tren sa butas-butas na bulsa.

Nalulunod sa mga taong araw-araw na pinatatakbo ng pangangailangan.
Natatabunan ng mga duguang mandirigma na unti-unting pinapatay ng salapi at yaman.
Mabibilis ang kanilang mga hakbang,
Maliliksi ang kanilang mga galaw.
Silang mga makinang de susi,
At silang mga alipin ng oras.
Hingal na hingal at walang laman ang kalamnan,
Tila uhaw na uhaw sa pagsang-ayon ng mundo,
Na akala mo lagi’y may dapat patunayan.

Dahan-dahan lang sa paghahabol,
Dahil baka ikaw rin ang matisod
Sa sariling puntod na araw-araw mong hinuhukay gamit ang mga baryang kinayod mula sa maghapong pagtatrabaho.

Dahan-dahan lang sa paghahabol,
Dahil baka mapatid iyang mga gintong kadena sa mga paa mo;
Mga kadenang ikaw rin ang may hawak ng susi, pero mas piniling maging bilanggo.

Dahan-dahan lang sa paghahabol,
Dahil baka mahulog mula sa kinalalagyan mo,
Nakalimutan mo na bang naka-piring ka,
At bulag sa mabatong daan na pinili mo?

Hindi ka pa ba napapagod?
Hindi ka pa ba nagsasawa?

Dahil ako,
Nagpapatangay na lang sa agos,
Sa daigdig na pinaaandar ng ambisyon at numero.
Dahil sawa na akong makipagsiksikan,
Sa mundong patuloy akong sinusuka.
Nagpapataya nalang sa laro,
Dahil pagod na akong magpahabol,
Sa kalabang hindi ko naman nakikita.

Kung kaya’t uupo na lamang sa tabi,
Habang paulit-ulit na makikinig ng Overdrive at Huling El Bimbo,
Habang kumukuyakoy sa kanilang indak at ritmo,
Papanuorin  na lamang ang napakahabang pelikula ng pagpapanggap at pagkukunwari.
Aantayin nalang ang last trip ng tren na ito,
At sa mapanlinlang na mundong ito’y hindi na magpapaloko.

Muta

image

Hindi na ako iiyak.
Hindi ko na aaksayahin pa ang mga luha ko para sa’yo.
Hindi ko na gugugulin ang oras para sa mga walang kabuluhang pananariwa ng iyong mga alaala;
Mga alaalang nadurog na sa pagkababad sa mga sinayang kong mga paghikbi.
Mga luha na naging ilog kung saan ka naglayag papalayo,
Mga luha na nagsilbing kape na hindi ako pinatutulog magdamag,
Mga luha, na tulad ng patak ng ulan,
babagsak nalang nang walang pasabi,
Nang biglaan.

Hindi na ako iiyak.
Dahil alam kong wala din namang mangyayari.
Hindi ka na nito maibabalik.
Hindi ka rin naman nito mapapanatili.

Hindi na ako iiyak.
Hanggang sa manuyo ang aking mga mata.
Hanggang sa makalimutan nilang masakit pala ang mapuwing ng usok at alikabok ng dating pag-ibig.
Hanggang sa mamanhid.
Hanggang sa masanay na ito sa sakit.

Hahayaan ko na lamang angkinin ng hangin
itong mga natitirang butil sa aking pisngi,
Hanggang sa wala nang matira,
Hanggang sa maubos,
Hanggang sa matuyo na.

Hindi na ako iiyak.
Dahil wala na akong maitatangis pa.
Dahil na-iga na itong mga luha;
At natira na lamang ang mga muta sa gilid ng aking mga mata;
Mga muta na hindi na magiging kanlungan ng iyong mga alaala,
Mga mutang magiging simbolo ng una at huling pagpapaalam sa’yo,
At sa mga pangako mong natangay na din ng ilang beses na pagsusumamo.

Salamat.
Dahil ang mga mutang ito na sa mata ko’y matagal nang nanahan,
Ay ni minsa’y hindi ako binulag,
Bagkus ay mas minulat pa sa katotohanan.

Salamat.
Dahil ang mga mutang ito ay magsisilbing paalala kung gaano ako naging matatag,
Kung gaano ko kinaya,
Kung paano ako bumangon,
At kung paano ako patuloy na nakikibaka.

Kahit mag-isa.
Kahit wala ka na.

Paalam.
Dahil ang mga mutang ito ay magiging buhangin,
Na unti-unting lilibing sa iyong pangalan at sa kung anumang namagitan sa atin.

Paalam.
Dahil ang mga mutang ito,
Ay hindi na tungkol sa’yo.

Tungkol nalang ito sa akin,
At sa mga matang hindi na luluha pa.

Casting call

image

#AUDITION

Cinemalaya.
Cultural Center of The Philippines.
Auditionee no. 492

Sinubukan kong mag-audition isang beses para umarte sa pelikula.

Maniwala man kayo’t sa hindi,  pangarap ko din ang mag-artista.

Alam ko.  Suntok sa buwan.
At alam kong ang kapal ng mukha kong subukan.
Pero patawad.
Hindi niyo ako mapipigilan.

Ang mga kasama kong sumubok,  may mga kilalang pangalan na sa industriya.
Mga batikan.
Mga alam kong mas karapat-dapat.
Silang mga hinog na ng panahon at kasanayan,  at akong hilaw pa ng kamangmangan.
Silang mga pabalik na,  at akong papunta pa lamang.
Silang malapit na sa finish line,  at akong nag-wawarm-up palang.
Silang mga ilang sako na ng bigas ang nakain, at akong wala pang naaani.

Bahala na si Batman.
Ginusto ko naman ‘to.
Panindigan ang kahihiyan.
Para sa ekonomiya.
Para sa pangarap.

Nanginginig na tumayo sa harap ng iba’t ibang mga dekalibreng direktor;
Kaharap ang rumurolyong kamera na nakatutok sa aking hindi maipintang mukha at namumukadkad na pores;
Kaharap ng ilang pares na mga matang nagmamasid at nag-aantay ng aking susunod na galaw;
Humugot ng lakas ng loob sa malalim na balon ng kakapalan ng mukha;
Pautal-utal pang sinambit ang edad at pangalan,
At tinikman na ang unang butil ng bigas ng aking pangarap.

Blangko.

Hindi ko na natandaan ang mga detalye matapos. Siguro dahil hindi na ako ang umaarte ng mga sandaling ‘yon.
Baka si Batman na.

Natanggap ba ako?

Hindi.

Pero alam kong naging masaya ako paglabas ko ng kwartong ‘yon.
Dahil alam ko,  sinubukan kong sundin ang puso ko,
Kahit pahapyaw na sandali.
Kahit ilang minuto lamang.

Sumugal kahit alam kong sa simula pa lamang ay uuwi akong talunan.
Sumugal kahit alam ko naman ang kahihinatnan.

Parang pag-ibig.
Parang life.

Pag-ibig na parang Aldub

image

Nagsimula ang ating kwento sa isang sulyap.
Sa isang ngiti;
Sa hindi mapigilang pag-ngisi.
Tila isang balaning nanggagapos,
Kinadena mo ako sa iyong mga titig,
Nilusaw sa taglay mong kariktan.
Huminto ang oras, tumigil ang mundo.
At sa mga sandaling iyon,
Naisip ko, ikaw na siguro.
Ikaw na nga siguro.
Ikaw na nga sigurado.
At doon ko napagtanto:
Minsan may mga bagay na aksidente.
Minsan may mga bagay na ‘di sinasadya.
Minsan may mga bagay na naka-tadhana.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Hindi raw tayo bagay sabi nila.
Langit ka,  lupa lamang ako.
Ferrari ka,  kariton lamang ako.
Worsterchier sauce ka, asin lamang ako.
Ngunit sa dinami-dami ng kaibahan ng ating mapanghusgang mundo,
Alam ko,
Sila ang mali,
At ang pag-ibig na ito ang totoo.
Wala akong pakialam sa estado,
O sa distansya,
O sa layo ng pagitan nating dalawa,
Isa lang ang alam ko:
Mainenamahal kita.
Yun lamang, alam kong sapat na.
At doon ko napagtanto:
Hindi nabibili ng kahit anong pera,  salapi at kayamanan,
Ang pag-ibig ng dal’wang taong nagmamahalan.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Minamahal ko ang iyong boses.
Ang iyong mapang-heleng tinig na humahaplos sa aking pangungulila;
Ang iyong tinig na hinahagkan ang aking pag-iisa.
Ang mga tugtuging nagmula sa iyong puso,
Ang mga tula na pag-ibig ang naging lenggwahe.
Dahil mas nangungusap ang ating mga damdamin,
Damdaming nangingibabaw sa kahit anong ingay at gulo ng mundo.
At doon ko napagtanto:
Minsan mas malakas pa ang boses na galing sa puso,
Kaysa sa namumutawi sa ating mga bibig.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Tanggap kong hindi ito magiging madali,
At kay rami pa nating pagdaraanan.
Dahil ang isang tulad mo,
Parang isang perlas sa ilalim ng karagatan.
Kung kaya’t handang sisirin at suungin,
Sa barangay, sa broadway,  sa EDSA, sa Bicol,  o saang sulok ng mundo man,
Makapiling ka lamang.
Ang daming hamon,
Ang daming dagok,
Ang daming pagsubok.
Ngunit alam ko,
Alam natin, na kaya nating malagpasan.
Hindi ba’t ikaw na rin ang may sabi:
“Ang layo na ng narating natin.
Ngayon pa ba tayo susuko?”
At doon ko napagtanto:
Hindi lahat ng bagay makukuha agad-agad,
Ng madalian,
Ng instant.
Minsan kailangan din itong pagsumikapan;
Kailangan din itong ipaglaban.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Hindi ko alam kung hanggang kailan,
Hindi ko alam kung hanggang saan.
Pero ito lamang ang aking pinanghahawakan:
Ito.
Tayo.
At ang pag-ibig ko para sa’yo.

Dahil alam kong darating ka din balang araw;
Alam kong darating din ang tamang panahon;
Tamang panahon para sa ating dalawa;
Tamang panahon para pitasin ang bunga ng ating matagal na pag-aantay.
At kapag dumating na tayo sa puntong iyon,
Aabangan kitang nakangiti’t nakabukas ang mga bisig,
Ibibigay ang mahigpit na akap,
At ibubulong sa iyong tenga:
“Sa wakas. Nandito ka na.
Ang tagal.  Pero sulit.”

At sa lahat ng ito:
Sa hinaba-haba ng kalyeserye at ng tulang ito,
Doon ko napagtanto:
Masarap palang umibig,
At masarap palang ibigin.

Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

So, pano ba yan,
Tuloy ang forever?

Mapait mong “Oo”

image

“Oo.”
Sariwa pa sa ulirat ko ang salitang tila unang nakapagbigay sa akin ng mundo;
Dal’wang titik na nag-ugnay sa dalawang taong nagmamahalan.
Dal’wang titik na nagsimula ng ating maikling kwento.
Dal’wang titik na nagsimula ng akala kong magpakailanman.

Naalala ko pa ang araw na iyon,
Noong niyaya kitang mag-hapunan sa paborito nating restwaran.
Noong ipinagtapat sa’yo ang aking nararamdaman,
Habang magkalapat ang ating mga palad:
“Pwede ka bang maging akin?”

Unti-unti mong ibinaling ang iyong tingin patungo sa akin.
Nasilayan ang kinang at saya sa iyong mga mata; mga matang inibig ko.
Sinagot mo ako ng walang pag-aalinlangan at puno ng kasiguruhan:
“Oo.”

At kalakip ng salitang iyon ang pangako na habambuhay na pagmamahalan.
Habang pinagmasdan ko ang iyong mga ngiti, nakita ko ang aking kinabukasan;
Ang ating kinabukasan.

Pero bakit nagkaganito?
Bakit naging ganito?
Ang dating puno ng pag-ibig na lamesa,  napalitan na lamang ng galit,
Ng mga tanong,
Ng mga pagdududa.
Tila naging dayuhan na tayo sa paraisong minsan nating pinangarap mabuo.
Hindi na kilala ang isa’t isa.
Sino ka?
Bakit hindi na kita makilala?

Narito tayo sa mismong lugar kung saan nagsimula ang ating nobela.
Nananahimik ka sa kabilang dulo ng hapag.
Habang suot suot ang paborito mong kahel na bestida;
Habang dahan-dahan mong inuubos ang paborito mong salad;
Habang nakatingin sa kawalan;
Habang tila mas kinakausap mo pa ang tinidor na hawak mo kaysa sa akin;
Habang mas maingay ang katahimikan at sumisigaw ang mga kinukubling katanungan.

Isang dipa lamang ang layo ng ating mga upuan,
Pero bakit tila milya-milya ang layo nito sa pagitan.

Anong nangyari?
Anong nagbago?
Hindi ba’t masaya naman tayo?
Hindi ba’t masaya naman tayo noon?

Narito na tayo sa yugtong alam natin kung paano magwawakas ang eksenang ito.
Kung saan alam nating wala nang sasaklolo.

Lumunok ng mainam.
Nagipon ng kakarampot na boses para itanong ang nakasilid na katanungan.
Tanong na pilit sinisilid pero pilit na kumakawala.
Pilit binigkas kahit matagal nang alam ang kasagutan:

“Gusto mo na bang tapusin ito?”

Dahan-dahan akong pinapatay habang hinihintay ang iyong kasagutan.
Ilang segundo ng katahimika’y tila naging isang dekada.

“Gusto mo na bang tapusin ito?”

Unti-unti mong ibinaling ang iyong tingin patungo sa akin.
Pumatak ang unang luha sa iyong mga mata;
Mga matang inibig ko,  at iniibig pa din hanggang ngayon.
Sinagot mo ako ng walang pag-aalinlangan at puno ng kasiguruhan,
Habang pinagmasdan ko ang iyong mga luha, nakita ko ang aking katapusan.
Ang ating katapusan.

Marahan mong hinawakan ang aking mga kamay sa huling pagkakataon.
Tumingin sa aking mga mata na tila tumagos sa aking kaluluwa.
Niyakap ako ng mahigpit;
Yakap na ayaw kong pakawalan,  pero kailangan.
At namutawi sa iyong mga labi ang kasagutan:

“Oo.”

Gumuho ang aking mundo,
Niyurak ang paraiso na minsa’y pinangarap nating mabuo.
Lumisan ka ng walang paalam,
Habang sariwa pa rin sa aking mga pisngi ang pagsampal sa aking ng realidad na wala ka na.

Anong nangyari?
Anong nagbago?
Hindi ba’t masaya naman tayo?
Hindi ba’t masaya naman tayo noon?

“Oo.”
Dal’wang titik na nag-ugnay sa dalawang taong nagmamahalan;
Dal’wang titik na nagsimula ng akala kong magpakailanman;
Dal’wang titik na nagsimula ng ating maikling kwento;
Dal’wang titik na bumuo sa aking mundo;
Dal’wang titik;
Dal’wang tao;
Dal’wang magkasalungat na yugto;
Dal’wang titik na siya ring nagpaguho;
Dal’wang titik na siya ring nagtapos.

Hindi tayo si Popoy at si Basha

image

Hindi tayo si Popoy at si Basha.
Dalawang tao lamang tayo na pinagtagpo ng kasaysayan at pagkakataon.
Panandalian.
Pansamantala.
Na kailanma’y hindi na muli magkukrus ang mga landas.
Dahil hindi tayo tauhan sa gawa gawang pelikula na naniniwalang may happy ending.
Na may pagtatagpo matapos ang mahabang prusisyon.
Na umaasa sa mga bagay na kailanman hindi naman na maibabalik pa.

Hindi tayo si Popoy at si Basha.
Narito na tayo sa bagong yugto,
Na kung saan may kanya-kanya na tayong kabanata at pag-iral.
Na kung saan kailangan na nating tuldukan ang napakahabang pangungusap.
Dahil salungat na ang kwento ng buhay nating dalawa.
Ikaw, patungong paglimot at paghilom.
Ako, naiwan dito na wasak at miserable.

Hindi tayo si Popoy at si Basha.
Tapos na akong umasa na sana ako nalang.
Sana ako nalang ulit.
Lunod na ako sa kamandag ng serbesang naging kaibigan ko sa malulungkot na mga gabi;
Puwing na sa hindi pagkurap sa kaka-antay ng mensahe na kailanma’y hindi naman muling dumating;
Pagod na.
Parang isang lumang orasan na naubusan ng baterya sa kahahabol ng bawat segundo.
Manhid na sa sakit;
Wala nang maramdaman.

Hindi tayo si Popoy at si Basha.
Dahil tuloy pa din ang buhay matapos man ang credits ng pelikula.
Tuloy pa din ang mahaba at masalimuot na proseso ng paglimot matapos rumolyo ang mga kamera.

Hindi tayo si Popoy at si Basha.
Dahil ang kwento natin,
Hindi pang happy ending.
Hindi pang-blockbuster.
Hindi pang one more chance.

Kung kaya’t ibabaon na lamang sa limot ang istorya nilang dalawa.
Itatapon na ang kakarampot na upos ng pag-asa na ibinahagi nila.
Bibitawan na ang mga pangakong napako at mga salitang nalusaw ng paghihintay.
Dahil ang kwento nila ay hindi natin magiging kwento.
Dahil sa bersyon natin,
Wala nang magaganap na ikalawang pagkakataon.
Salamat sa masasayang alaala.
Mahal na mahal kita.
At ang sakit sakit na.