Antayteld

Kapag may pasok, pinapanalangin ko na sana magbakasyon na dahil sa sobrang dami ng ginagawa. Ngayon namang walang pasok, pinapanalangin ko naman na sana magpasukan na dahil wala namang magawa. Hay, ang tao nga naman. Hindi na naging kuntento kahit kailan.

Ang pinakagusto ko sa mga summer vacation gaya ngayon ay ang pagkakaroon ng pagkakataon na magising kahit tanghali (yun bang tipong credits na ng Wowowee ang naabutan ko pagkagising), at ang pagkakataong matulog ng kahit maabutan na ang pagsasara at pagkanta ng “Bayang Magiliw” sa mga iba’t ibang estasyon ng telebisyon at radyo. Kung kaya naman, sa dalawang linggo kong summer vacation ay talaga namang sinulit ko na ang mga pagkakataong ito. Araw-araw puyat. Araw-araw, tanghali na kung gumising.

Time Check: Alas dos na naman ng umaga. April 10, 2010.

Sinubukan kong matulog ng maaga ngayon, mga 12:00am. Oo, maaga na yun kung tutuusin. Para naman ma-adjust ko na ulit ang body clock ko bilang preparasyon sa nalalapit na pasukan. Hindi na ako nag-online dito sa facebook at pinili ko nalang magbilang ng mga tupa para lang makatulog agad. Pinatay ko na ang ilaw, nagkumot, at inilagay ang unan sa ibabaw ng mga pinipilit na isarang mga mata.

Isa… Dalawa… Tatlo… Apat… Lima… Anim…

Nak ng! Wa epek ang mga tupa. Gising na gising pa din ako.

Ok. Next Option: Soundtrip

Kinuha ko ang mga earphones na nakalagay sa lamesa, ikinabit ito sa cellphone (Sorry naman wala akong iPod.),  tinignan kung anong earpiece ung dapat na sa kanang tainga, suksok sa kanan, sumunod naman ang pang-kaliwa, at isinuksok sa kaliwa. Play music. Ok, soundtrip. Sana naman makatulog na ako nito.

At nang hindi maglaon, hindi naman ako nabigo sa aking hangaring makatulog sa pamamagitan ng pakikinig ng mga musika. Nakatulog na nga ako sa wakas.

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ(-_-)…

Unti unti na akong nawawala sa realidad ng mundong ito. Unti unting napupunta ang aking diwa sa kawalan. Unti unti na akong nahihila patungo sa mundo na kung saan lahat ay possible; sa mundong kaakibat ng mga imahinasyon at kathang isip; sa mundo ng panaginip.

Naranasan mo na bang magkaroon ng isang magandang panaginip? Yung tipo ng panaginip na ayaw mo muna pakawalan pansamantala, yung tipong sana naging totoo nalang lahat ng nangyayari, yung tipong, ayun na eh. Ayun na. Ng biglang…

Toot toot, toot toot! May nagtext! (O.o)

BADTRIP! :[

Tapos malaman laman kong Globe Advisory lang pala ang nagtext! Nag-susuggest na idownload ang mga Free Ringtones na inaalok nila para magka-points daw ako in winning… Nak ng. Anong gagawin ko sa mga FREE TONES nila?! Patutugtugin ko magdamag hanggang sa maglowbat ako?! Sa kanila na ang POINTS FOR WINNING nila. Nakakasira ng tulog!

Time Check: Alas Dos y medya ng umaga. Palang?! 30 minutes palang ako nakakatulog?!

Salamat sa Globe Advisory na yun. Susubukan ko na naman tuloy magbilang ng mga tupa. :/

Mga ilang minuto akong nakatulala habang nakatitig sa kisame ng kwarto. At ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng paglagaslas ng hangin mula sa aircon at ang mga pag-“tiktok” ng mga wall clock sa paligid. Hindi na naman ako makatulog. Para na naman akong naka-Redbull sa sobrang hyper.

Tik. Tok. Tik. Tok. Tik. Tok. Tik. Tok.

Minsan gusto ko din ang mga ganitong pagkakataon. Yung tipo bang bukod sa hininga at tibok ng puso mo, ay nararamdaman mo din ang udyok ng isip mo para makapag-isip isip at makapag-nilaynilay. Sa mga tahimik na sandali gaya nito, mas naririnig ko ang ingay ng mga ideya at mga salita na isinisigaw ng isip ko. Sa mga tahimik na sandali gaya nito, napapagisipan kong mabuti ang mga bagay-bagay sa buhay. Sa mga tahimik na sandali gaya nito, natitimbang ko ang aking sarili sa magulo at maingay na mundong kinagagalawan ko.

Tumayo ako mula sa kinahihigaan ko, binuksan ang computer, tumungo sa Microsoft Word, at sinimulan ang pagsusulat nito.

Marami akong bagay na nais ibahagi. Maraming bagay akong nais ikwento. Maraming bagay pero hindi lahat ay maikukubli at mabubuod sa munting sanaysay na ito.

Dahil palowbat na ang laptop na ito, at ano mang oras ay maari na akong kunin ni “kaantukan”, ilan na lamang sa mga “maraming bagay” na iyon ang aking ibabahagi.

Lahat ng bagay, nagsisimula sa sarili.

Napakabilis ng panahon. Ang daming nagbago. Ang daming nagbabago. At alam kong madami pa ang magbabago. Hindi naman iyon maiiwasan.

Naalala mo pa ba ang pakiramdam mo noong una kang pumasok sa eskwelahan? Yung tipong nakakapit ka sa palda ng nanay mo at ayaw mo itong pakawalan sa takot na baka kainin ka ng mga kaklase mong noon mo lamang nakita?

Naalala mo ba ang ilang ulit mong pagkabisado sa multiplication table? Yung tipong dahil nakalimutan mo ang sagot sa 9×8, babalik ka na naman sa 9×1 para maalala ang pagkakasunod-sunod ng mga sagot?

Naalala mo ba noong una kang natae sa brief o panty nyo? Yung tipong wala ka nang nagawa. Ayun na eh, lumabas na. Pilit pilit mong tinago, pero umasngaw parin. Kung hindi mo naranasan itong pangyayaring ito, malas mo. Hindi mo naranasan ang pakiramdam na para kang artista dahil pinaguusapan ka.

Naalala mo ba noong walang habas kang nakatutok sa inyong telebisyon para abangan ang Captain Planet? Pilit sinasabayan ang lyrics ng kanta sabay sigaw ng “The Power is Yours!”

Eh noong una kang nakatapos ng Mario Adventures sa Family Computer niyo?

O noong una kang nagkaroon ng crush? Kumusta na kaya ang first crush mo ngayon? Curious? Search mo na sa facebook, hiya ka pa eh.

Noong una mong narinig ang “Nanghihinayang” at “Oh Babe” ng Jeremiah?

Naalala mo ba noong pinakabisado ang Periodic Table of Elements para sa Chemistry class mo? Hindi lang chemical name at chemical symbol, pati atomic number at atomic weight pa! Juice ko po rudeh! Nakalusot ka na nga sa pagsasautak ng multiplication table, dinagdagan na naman ng isa pang kalbaryo.

Eh Naalala mo ba noong una kang nagkapimples? Badtrip diba? Tapos bigla pang manganganak ng ‘sang katerba!

Naalala ko noong bata pa lamang ako, isa sa kinatatamaran kong gawin ay ang pagtulog ng tanghali. Kailangan daw iyon para lumaki at tumangkad. Madalas nga akong sabihan dati na kapag matulog daw ako ng tanghali, bibigyan daw ako ng reward pagkagising ko. Kung kaya naman bukod sa pagtangkad, isa iyon sa naging motivation ko para matulog tuwing tanghali. Or should I say, “nagkukunwariang” tulog tuwing tanghali.

Ang pagtulog ng tanghali.

Marahil karamihan sa atin naranasan ang maging artista sa mga ganitong sitwasyon noong bata pa lamang tayo. Yung tipong hihikab “kunwari”, unti-unting hihiga “kunwari”, aayusin ang unan at magkukumot “kunwari”, at unti-unting pipikit “kunwari”… Magkukunwariang nakapikit habang hindi lubusang nakasara ang mga mata. At kapag may dumadaan, feel na feel ang pagkukunwari para masabi na mahimbing ang tulog. Pasulyap-sulyap sa orasan para mabilang kung gaano na katagal natutulog “kunwari”, at kapag makalipas ang 20 to 30 na minuto ng pag-iinarteng tulog, kukunot ang noo, magkukunwariang hirap na hirap sa pagmulat ng mata, unti-unting babangon, sabay sasabihing: “Sarap ng tulog ko… Saan na yung reward ko?”

CUT! GOOD TAKE!

Naalala ko noong bata ako, tuwing bakasyon at nalalapit na ang pasukan, sinisimulan ko na ang magpabili ng mga gamit sa eskwelahan. Bagong “de gulong” na bag. Bagong mga notebook na nakabalot sa bagong plastic wrapper. Bagong lapis at eraser. Bagong pencil case. Lahat bago. Lahat amoy mall pa. Naalala ko din na hindi ako palaging napapakali sa mga bagong gamit ko. Kada 30 minuto o 1 oras, titignan ko ulit isa-isa para makita kung talagang maganda ang mga nabili ko. Ewan ko nga ba kung bakit ganoon. Akala mo naman may kukuha ng mga gamit ko. Doon marahil nag-originate ang salitang “adik”.

Nakakamiss ang buhay bata. Yun bang wala kang iniisip masyado kung hindi ang makabili ka ng pencil case na madaming pinipindot na kung anu-ano o makakuha ka ng napakaraming Pokemon trading cards o ang maka-base sa larong moro-moro. Ngayon kasing tumatanda na, mas nagiging kumplikado na ang mga iniisip.

Kumplikado.

Yun bang tipong pati ang mga simpleng bagay nagiging kumplikado. Noong bata palang kasi ako, kumplikado na para sa akin ang tanong na, “Ano ang mas nauna, itlog o manok?”. Eh ngayon kasing nagka-pimple na ako at lumaki na ang boses, parang formspring na sa dami ng tanong ang buhay: “Paano na kaya ako sa future?”, “Para sa akin ba talaga ang pag-nunurse?”, “Kailan kaya ako magaasawa?”, “Saan ako magtatrabaho, dito ba o sa abroad?”, “Mag-aaral pa ba ako ulit pagkatapos?”, “Bakit?”, “Saan?”, “Paano?”, “Kailan”, Ano?”, “Bakit nga ba ang dami kong tanong?”, “Bakit hindi ko pa alam ang mga sagot?”, “Adik ba ako?”, “Oo? Adik nga ata ako?”

Teka, ano nga ba ang mas nauna? Itlog o manok?

Tunay ngang iba ang mundo ng elementary at high school sa mundo ng kolehiyo. Akala ko noon, pag tumungtong na ako sa kolehiyo, mas maginhawa na ang buhay estudyante. Yung tipong civilian na pagpasok, yung tipong puro gimik at lakwatsa, yung tipong notebook lang ang dadalhin kapag papasok, at yung tipong trice a week lang ang schedule ng klase. Ganoon kasi ang mga napapanuod ko sa telebisyon dati sa “G-mik” at sa “Berks”. Nagkamali pala ako. Naka-school uniform parin pala.

“I took up nursing because I want to go abroad and to experience a greener Pasteur. In demand po kasi sabi ng parents ko.”

Ayan na marahil ang madalas na sagot ng mga newly accepted nursing students kapag tatanungin sila sa kanilang first day of school ng golden question na: “Why nursing?”.

O kung talagang eager sila sa pag-nunursing o kaya naman ay pabibo, marahil ito ang kanilang isasagot: “I took up nursing because I have this passion of helping the sick, the needy, the oppressed, and the abused. I want to assist them in regaining optimum health through quality nursing care and assistance. I love nursing as I love my friends and my family. Choosing this course is like choosing to walk through the best path in life. I believe this course would change my life for the better. I believe that this course will teach me, nourish me, and draw me closer to the Almighty.” (Sabayan pa ng hand gestures at pagpikit pikit habang nagsasalita)

????????????????? K! Bye!

Florence Nightingale, pakidampot nga ‘tong taong ‘to! Salamat!

Kung matatandaan ko pa ng mabuti, noong first day of classes namin sa kolehiyo, marahil ang sinagot ko ay iyong una sa dalawang choices sa taas. Pero sa totoo lang, eto ang tumatakbo sa isipan ko noong panahong iyon:  “I took up nursing because… ah.. eh.. ahm… wala lang. no choice eh. Di ko kasi alam kung ano ang course na bagay sa akin. Eh tutal nursing ang karamihan sa angkan ko at in demand “daw”, sige na nga, yun na din ang akin. Uso eh.”

Ayos lang naman. Isa naman sa favorite subject ko dati ang science nung elementary at high school ako. Mahilig din naman akong maglaro ng doctor quack quack ng mga panahong nag-bobottle feeding palang ako at noong nanlilimahid palang ang sipon ko. (Kung ano man ang kuneksyon ng doctor quack quack sa nursing ay hindi ko din alam.)

Reporter: “Ah so, Aries, kumusta naman ang buhay mo bilang isang student nurse?”

Noong una, aaminin ko nakakatamad sa sobrang dami ng dapat sauluhin at kabisaduhin. Sa tuwing titignan ko ang mga librong dapat kong pagaralan, Whoa! Pwede nang gawing unan sa sobrang kapal. At ang mga lecture, Parang punong puno ng mga pang-alien na salita. Parang kada lecture, system overload at no space for new information na ang utak ko. Nakakadugo ng ilong, pati na ng lungs. Sakit sa kasu-kasuan ng mga kamay sa walang habas na pagsusulat. Aray!

Pero noong hindi maglaon, masasabi ko namang natutunan ko nang mahalin ang napili kong kurso. Mula siguro ng mai-apply ko na ang mga natutunan ko sa mga aktwal na senaryo sa iba’t ibang duty namin. Marami akong natututunan hindi lamang pang-intelektwal, natututunan ko din ang iba’t ibang aral ng buhay. Iba’t ibang aral ng buhay na hindi lamang makikita sa apat na sulok ng silid, kung hindi sa iba’t ibang tao na nagiging pasyente ko at iba pang nakakasalamuha ko.

Nursing is not just simply an art. It is a masterpiece; an opus that was built from pure love, mended by undying dedication, and completed with an endless commitment. It does not only require time, but is in need with a pure heart. It is not just about medications or examinations, but is more concern with the sense of care. It is not all about thick books or numerous modules, but is more about the essence of unending service and dedication (Reyes, 2010).

Nak ka naman! Nag-english!?

Ayan tuloy, pa-lowbat na ‘to. English English pa kasing nalalaman eh. Tsk.

Ayos na rin malowbat, medyo dinapuan na din naman kasi ako ni kaantukan.

Paano? Hanggang sa susunod? Baka kasi hindi ko na ‘to matapos at kapag naglowbat na ako, baka mabitin lang ako sa

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s