Pag-ibig na parang Aldub

image

Nagsimula ang ating kwento sa isang sulyap.
Sa isang ngiti;
Sa hindi mapigilang pag-ngisi.
Tila isang balaning nanggagapos,
Kinadena mo ako sa iyong mga titig,
Nilusaw sa taglay mong kariktan.
Huminto ang oras, tumigil ang mundo.
At sa mga sandaling iyon,
Naisip ko, ikaw na siguro.
Ikaw na nga siguro.
Ikaw na nga sigurado.
At doon ko napagtanto:
Minsan may mga bagay na aksidente.
Minsan may mga bagay na ‘di sinasadya.
Minsan may mga bagay na naka-tadhana.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Hindi raw tayo bagay sabi nila.
Langit ka,  lupa lamang ako.
Ferrari ka,  kariton lamang ako.
Worsterchier sauce ka, asin lamang ako.
Ngunit sa dinami-dami ng kaibahan ng ating mapanghusgang mundo,
Alam ko,
Sila ang mali,
At ang pag-ibig na ito ang totoo.
Wala akong pakialam sa estado,
O sa distansya,
O sa layo ng pagitan nating dalawa,
Isa lang ang alam ko:
Mainenamahal kita.
Yun lamang, alam kong sapat na.
At doon ko napagtanto:
Hindi nabibili ng kahit anong pera,  salapi at kayamanan,
Ang pag-ibig ng dal’wang taong nagmamahalan.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Minamahal ko ang iyong boses.
Ang iyong mapang-heleng tinig na humahaplos sa aking pangungulila;
Ang iyong tinig na hinahagkan ang aking pag-iisa.
Ang mga tugtuging nagmula sa iyong puso,
Ang mga tula na pag-ibig ang naging lenggwahe.
Dahil mas nangungusap ang ating mga damdamin,
Damdaming nangingibabaw sa kahit anong ingay at gulo ng mundo.
At doon ko napagtanto:
Minsan mas malakas pa ang boses na galing sa puso,
Kaysa sa namumutawi sa ating mga bibig.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Tanggap kong hindi ito magiging madali,
At kay rami pa nating pagdaraanan.
Dahil ang isang tulad mo,
Parang isang perlas sa ilalim ng karagatan.
Kung kaya’t handang sisirin at suungin,
Sa barangay, sa broadway,  sa EDSA, sa Bicol,  o saang sulok ng mundo man,
Makapiling ka lamang.
Ang daming hamon,
Ang daming dagok,
Ang daming pagsubok.
Ngunit alam ko,
Alam natin, na kaya nating malagpasan.
Hindi ba’t ikaw na rin ang may sabi:
“Ang layo na ng narating natin.
Ngayon pa ba tayo susuko?”
At doon ko napagtanto:
Hindi lahat ng bagay makukuha agad-agad,
Ng madalian,
Ng instant.
Minsan kailangan din itong pagsumikapan;
Kailangan din itong ipaglaban.
Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

Hindi ko alam kung hanggang kailan,
Hindi ko alam kung hanggang saan.
Pero ito lamang ang aking pinanghahawakan:
Ito.
Tayo.
At ang pag-ibig ko para sa’yo.

Dahil alam kong darating ka din balang araw;
Alam kong darating din ang tamang panahon;
Tamang panahon para sa ating dalawa;
Tamang panahon para pitasin ang bunga ng ating matagal na pag-aantay.
At kapag dumating na tayo sa puntong iyon,
Aabangan kitang nakangiti’t nakabukas ang mga bisig,
Ibibigay ang mahigpit na akap,
At ibubulong sa iyong tenga:
“Sa wakas. Nandito ka na.
Ang tagal.  Pero sulit.”

At sa lahat ng ito:
Sa hinaba-haba ng kalyeserye at ng tulang ito,
Doon ko napagtanto:
Masarap palang umibig,
At masarap palang ibigin.

Parang ikaw at ako.
Parang Aldub.

So, pano ba yan,
Tuloy ang forever?

Advertisements

Mapait mong “Oo”

image

“Oo.”
Sariwa pa sa ulirat ko ang salitang tila unang nakapagbigay sa akin ng mundo;
Dal’wang titik na nag-ugnay sa dalawang taong nagmamahalan.
Dal’wang titik na nagsimula ng ating maikling kwento.
Dal’wang titik na nagsimula ng akala kong magpakailanman.

Naalala ko pa ang araw na iyon,
Noong niyaya kitang mag-hapunan sa paborito nating restwaran.
Noong ipinagtapat sa’yo ang aking nararamdaman,
Habang magkalapat ang ating mga palad:
“Pwede ka bang maging akin?”

Unti-unti mong ibinaling ang iyong tingin patungo sa akin.
Nasilayan ang kinang at saya sa iyong mga mata; mga matang inibig ko.
Sinagot mo ako ng walang pag-aalinlangan at puno ng kasiguruhan:
“Oo.”

At kalakip ng salitang iyon ang pangako na habambuhay na pagmamahalan.
Habang pinagmasdan ko ang iyong mga ngiti, nakita ko ang aking kinabukasan;
Ang ating kinabukasan.

Pero bakit nagkaganito?
Bakit naging ganito?
Ang dating puno ng pag-ibig na lamesa,  napalitan na lamang ng galit,
Ng mga tanong,
Ng mga pagdududa.
Tila naging dayuhan na tayo sa paraisong minsan nating pinangarap mabuo.
Hindi na kilala ang isa’t isa.
Sino ka?
Bakit hindi na kita makilala?

Narito tayo sa mismong lugar kung saan nagsimula ang ating nobela.
Nananahimik ka sa kabilang dulo ng hapag.
Habang suot suot ang paborito mong kahel na bestida;
Habang dahan-dahan mong inuubos ang paborito mong salad;
Habang nakatingin sa kawalan;
Habang tila mas kinakausap mo pa ang tinidor na hawak mo kaysa sa akin;
Habang mas maingay ang katahimikan at sumisigaw ang mga kinukubling katanungan.

Isang dipa lamang ang layo ng ating mga upuan,
Pero bakit tila milya-milya ang layo nito sa pagitan.

Anong nangyari?
Anong nagbago?
Hindi ba’t masaya naman tayo?
Hindi ba’t masaya naman tayo noon?

Narito na tayo sa yugtong alam natin kung paano magwawakas ang eksenang ito.
Kung saan alam nating wala nang sasaklolo.

Lumunok ng mainam.
Nagipon ng kakarampot na boses para itanong ang nakasilid na katanungan.
Tanong na pilit sinisilid pero pilit na kumakawala.
Pilit binigkas kahit matagal nang alam ang kasagutan:

“Gusto mo na bang tapusin ito?”

Dahan-dahan akong pinapatay habang hinihintay ang iyong kasagutan.
Ilang segundo ng katahimika’y tila naging isang dekada.

“Gusto mo na bang tapusin ito?”

Unti-unti mong ibinaling ang iyong tingin patungo sa akin.
Pumatak ang unang luha sa iyong mga mata;
Mga matang inibig ko,  at iniibig pa din hanggang ngayon.
Sinagot mo ako ng walang pag-aalinlangan at puno ng kasiguruhan,
Habang pinagmasdan ko ang iyong mga luha, nakita ko ang aking katapusan.
Ang ating katapusan.

Marahan mong hinawakan ang aking mga kamay sa huling pagkakataon.
Tumingin sa aking mga mata na tila tumagos sa aking kaluluwa.
Niyakap ako ng mahigpit;
Yakap na ayaw kong pakawalan,  pero kailangan.
At namutawi sa iyong mga labi ang kasagutan:

“Oo.”

Gumuho ang aking mundo,
Niyurak ang paraiso na minsa’y pinangarap nating mabuo.
Lumisan ka ng walang paalam,
Habang sariwa pa rin sa aking mga pisngi ang pagsampal sa aking ng realidad na wala ka na.

Anong nangyari?
Anong nagbago?
Hindi ba’t masaya naman tayo?
Hindi ba’t masaya naman tayo noon?

“Oo.”
Dal’wang titik na nag-ugnay sa dalawang taong nagmamahalan;
Dal’wang titik na nagsimula ng akala kong magpakailanman;
Dal’wang titik na nagsimula ng ating maikling kwento;
Dal’wang titik na bumuo sa aking mundo;
Dal’wang titik;
Dal’wang tao;
Dal’wang magkasalungat na yugto;
Dal’wang titik na siya ring nagpaguho;
Dal’wang titik na siya ring nagtapos.