Pag-ibig at Paglisan

image

Hawak ang purol na lapis at sira sirang kwaderno.
Pilit ginuguhit ang mga alaala nating dalawa.
Mga masasayang alaala sana ng pagmamahalan;
Mga alaalang hindi naman nangyari;
Mga alaalang inipot mula sa imahinasyon;
Mga alaalang kailanma’y hindi naging realidad.

Hayaan mo muna akong sambitin ang mga katagang matagal nang nakaimbak sa takot at pangamba.
Maari kang makinig.
O maari mo ding takpan ang iyong mga tenga.

Sa unang pagkakataon,
Nagipon ng lakas ng loob para sabihin.
Habang ramdam ang dumadagundong na pulso at dinig ang naghuhumiyaw na damdamin.
Huminga ng malalim.

Heto na.

Sasabihin ko na:

Mahal kita.

Hindi ko alam kung magugulat ka pa.
O dati pa lamang ay pansin mo na.
Patawad.
Hindi ko sinadya.
Ngunit alam ko namang suntok sa buwan.
Dahil meron nang “siya”.

Alam ko.
Masaya ka na sa piling niya.
Huwag kang mag-alala.
Hindi kita aagawin.  Hindi ako manggugulo.
Hindi ako magiging kontrabida sa teleserye na pinagbibidahan niyo.
Sino lang ba naman ako?
Tanggap ko naman na dakilang sidekick lang ako.
Isang tagahanga mula sa malayo.
Isang tagahangang nagmamasid sa distansya.
Pinapaniwala ang sarili,  kahit saglit lamang,  na sa akin nakabaling ang iyong tingin.
At hindi sa kanya.

Sapat na sa akin ang nakikita kang ngumiti.
Mga ngiting tila pinagtagpo ng nakaraan at kinabukasan;
Ng kanluran at silangan;
Ng sinauna at moderno;
Ng hanging habagat at amihan.
Ngiting tila isang perlas na sinisid pa sa kaibuturan ng karagatang pasipiko.
Mga ngiting nais balutin sa kumikinang na tela at iregalo sa sarili tuwing pasko.
Mga ngiting o kay sarap pagmasdan.
Mga ngiting siyang bumuhay sa alab ng lumbay at kay bigat na pasanin.
Mga ngiting alam kong kailanma’y hindi magiging tungkol sa akin.

Oo.
Tanggap ko na.
Hindi para sa ating dalawa ang kwentong ito.
At patapos na ang napakahabang nobela nating dalawa na gawa-gawa ko.
Kung kaya’t sa mga huling mga talata nito,
Bubuksan na lamang ang mga palad
Habang hinahayaang liparin sa saliw ng banayad na hangin ang pira pirasong nitong mga pahina;
Mga pahinang saad ang mga salitang kailanma’y hindi ko man lamang nabigkas.
Mga pahina na kailanma’y hindi naman nagsimula ngunit agad ding nagwakas.
Ipipikit at ikukubli na lamang ang sakit.
Habang matamis na tatanggapin ang mapait na katotohanan:
Ikaw.
Ako.
Walang tayo.

At mula ngayon,
Pinalalalaya na kita.
Kasabay ng pagpepermiso sa aking sarili na huwag nang masaktan pa.
Pinalalaya na kita mula sa matagal mong pagkakabigkis sa ulirat ko.
Dahil alam kong mahigpit na.
Pinalalaya na kita mula sa matagal mong pagtakbo sa kamalayan ko.
Dahil alam kong pagod ka na.
Pinalalaya na kita mula sa matagal mong pagkakakulong sa damdamin kong hindi manlang nasilayan ang bukang liwayway.
Dahil alam kong hindi ka na makahinga.
Pinalalaya na kita.
Tulad ng mga sulat ko para sa iyo na nakasilid sa aking pitaka.
Tulad ng mga talulot ng rosas na dapat sana’y inalay sa iyo na ilang taon nang nalanta.
Tulad ng mga pagkakataong ‘sayang’
Tulad ng mga pagkakataong ‘paano kung’
Tulad ng mga pagkakataong ‘sana’.
Ibabaon na lamang sa limot at ipagpapasalamat.
Na minsa’ y nagmahal,  nasaktan, nabigo, at pilit na babangon.
Kahit paunti-unti.
Kahit dahan-dahan.

Ikaw ay dagat. Ako ay buwan.
Magtatagpo panandalian.
Ngunit sa isa’t isa’y agad ding magpapaalam.

Sa huling pagkakataon,
Nagipon ng lakas ng loob para sabihin.
Habang ramdam ang dumadagundong na pulso at dinig ang naghuhumiyaw na damdamin.
Huminga ng malalim.

Heto na.

Sasabihin ko na:

Mahal kita.

At pangako,

Kakalimutan na kita.

Katam

Nakatulala.
Walang ginagawa.
Hinahayaang lumipas ang oras.
Kumilos ka nga.
Huwag kang tatamad-tamad.
Tik.  Tok.  Tik.  Tok.
Tumatakbo ang panahon.
Baka maiwan ka.
Hindi ka nito aantayin,
Bagkos,  ay pagtatawanan pa
kapag nadapa sa paghahabol sa kanya.
Huwag kang umasa sa kapalaran.
Gago.
Hindi ka na bata para sa pantasya.
Hindi ka na bata para pagsabihan pa.
Hindi ka na bata para pagsilbihan pa.
Walang maghahain para sa iyo ng iyong hapunan.
Kahit pa mabutas pa sa gutom ang iyong kalamnan.
Hoy gising.
Hindi ka senyorito at anak mayaman.
Huwag kang hibang.
Hindi ka aasenso sa pagtitig sa kisame,
O pagkagat-kagat ng kuko sa iyong mga daliri.
Putangina.
Ano bang kinatatamaran mo?
Ang malamig na tubig sa banyo?
Ang nobelang sermon ng nanay mo?
Ang damit mong hindi pa plantyado?
Aba,  bumangon ka na nga lang.
Tumaya ka na nga lang ng lotto.

Pangarap

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang manunulat;
Magsalaysay ng kwento ng pag-ibig at kabiguan,
Maglimbag ng mga kwentong isinilang sa kaibuturan ng aking imahinsayon.

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang pintor;
Maging isang alamat ng sining,
Lapatan ng iba’t ibang kulay ang bawat likhang kwadro,
Iguhit ang kagandahan ng mga biyayang ipinagkaloob sa akin, gamit ang aking mga kamay at brotsa.

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang pari;
Mahalin ang Diyos buo ng aking buhay,
Iaalay ang aking buong puso sa paglilingkod sa kanya at sa kapwa,
Maging tulay upang maibahagi ang kanyang mga salita at mabuting balita.

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang piloto;
Kaibiganin ang langit at mga ulap,
Makapaglakbay sa mga lugar na hindi kayang abutin ng aking mga paa.
Parang isang ligaw na ibong ginagalugad ang napakalawak na paraiso.

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang doktor;
Pag-aralan at unawain ang kumplikadong anatomiya ng ating templo;
Magsilbing instrumento ng paggaling.
Isaisip ang siyensya,  isapuso ang pagkalinga.

Noong bata pa ako,
Ninais kong maging isang aktor;
Isadula ang mga emosyong hiram sa panitikan,
Suotin ang libo-libong maskara ng iba`t ibang mga katauhan,
Upang kahit saglit ay makubli ang tinatakpan nitong kalungkutan.

Hindi mabilang na pangarap.
Hindi mabilang na kabiguan.
Hindi mabilang na “sana” .

Ngayon,
Isa na lamang ang nais ko.

Ang maging masaya.

Simple.
Pero pinaka-mahirap tuparin.

Bente kwatro

Diyos
Pamilya
Trabaho
Power Rangers
Kingdom of Saudi Arabia
Pinas
Kaibigan
Pelikula
Recurrent Tonsilitis
Tagiyawat
Alak
Wireless Fidelity
Nokia 3210
Shawarma with garlic mayo
Lisensya
Baskil
Pangarap
Maynila
Ala e!
Pahapyaw na lablayp
Libro
Beer belly
Diet at ehersisyo
Salitang balbal
Ako.

Welcome to reality

If only I could hold cameras instead of syringes; read a script instead of a doctor’s order sheet; see my name in the credits instead of seeing it in a patient’s assignment sheet; narrate beautiful stories instead of narrating incident reports. If only I could do what I love instead of what I am required to. If only dreams could be more realistic than this bitter reality. Maybe my small world will be less dark; less dramatic; less regretful. If only.

Mahal kong Baguio

Mahal kong Baguio,

Para kang dapi’t hapon sa tabi ng dalampasigan,
Kay sarap pagmasdan. Kay sarap titigan.
Para kang lumang tugtugin ng kahapon,
Hindi naluluma. Hindi kumukupas.

Binigkis mo ako sa iyong sinapupunan.
Ginapos sa iyong taglay na kagandahan.
Huli na, Hindi na makawawala pa mula sa iyong galamay.

Ikaw ang nagsilbing kaibigan sa mga winasak na puso;
Tahanan para sa mga naguguluhang isipan.
Guro ng mga naghahanap ng mga kinubling kasagutan.

Sa maikling panahon,
Sinamahan mo ako sa pag-alpas mula sa magulo at maingay na mundo,
Nakasalo sa mga tahimik na gabi,
Nakinig sa aking walang hanggang kwento at reklamo.

Salamat.
Hanggang sa muli nating pagkikita.

Nagmamahal,
Ang iyong pansamantalang kaibigan

Ampalaya Frappuccino

Eksena sa coffee shop:

ALE1: (habang hawak at akmang hihiramin ang upuan)
“Ate,  magisa lang kayo?”

ALE2: (Ibinaba ang iniinom na kape,  huminga ng malalim at tumingin kay ALE1)
“Oo,  mag-isa lang ako.  Matagal na akong mag-isa.  Bakit?  Anong problema sa pagiging mag-isa? Magisa lang ako pero hindi ako malungkot. Magisa lang ako pero masaya ako sa buhay at kuntento na ako sa kung anong meron ako.  Magisa lang ako pero may mga kaibigan naman ako na laging nandiyan. Magisa lang ako pero wala akong tinatapakan o inaargabyadong tao.  At least,  nakakatulog ako gabi-gabi ng payapa ng walang iniisip kung niloloko ako o kinakaliwa.  At least,  hindi ako gumagastos buwan buwan panregalo para sa walang kwentang mga monthsary na yan.  At least,  wala akong gastos sa load sa araw araw na pag-unli para lang magtext at tumawag ng higit sa tatlungpu’t limang beses isang araw. Malaya ako. Malaya kong nagagawa ang gusto ko na hindi nadidiktahan ng ibang tao.  Malaya.  Dahil naniniwala ako na isa akong matibay na tao na hindi kinakailangan ng isa pang tao para idamay pa sa mga problema ko sa buhay. Ngayon sabihin mo sa akin, ano ang problema kung mag-isa lang ako?”

ALE1: “Sige,  salamat nalang.”

At doo’y namuhay sila ng payapa.